Wat kiest u tussen een actievekoolfilter en een systeem met omgekeerde osmose? Het antwoord hangt vooral af van wat u werkelijk uit uw water wilt verwijderen.
Beide technologieën worden vaak voorgesteld als alternatieven voor elkaar. Toch werken ze niet op dezelfde manier, richten ze zich niet op dezelfde stoffen en leveren ze niet precies hetzelfde soort water op.
Actieve kool is bijzonder goed in het verbeteren van de smaak en geur van water en het verminderen van bepaalde chemische stoffen, met name chloor en bepaalde organische verbindingen. Omgekeerde osmose gebruikt daarentegen een semi-permeabel membraan onder druk om een veel breder scala aan opgeloste stoffen te verminderen, waaronder zouten, nitraten, bepaalde metalen en talrijke persistente verontreinigende stoffen.
Maar dit vermogen heeft een belangrijk gevolg: omgekeerde osmose vermindert ook sterk de mineralen die van nature in water aanwezig zijn.
Dat is een kenmerk van het proces, geen fabricagefout. En precies daarom kan een remineralisatiestap na omgekeerde osmose volledig zinvol zijn.
Hoe werken deze twee technologieën dan eigenlijk? Wat verwijdert actieve kool? Wat verwijdert omgekeerde osmose? Wat gebeurt er met de mineralen? En waarom combineren sommige apparaten beide?
Dat gaan we precies bekijken.
Actieve kool of omgekeerde osmose: wat is het fundamentele verschil?
Voordat we hun prestaties vergelijken, moeten we begrijpen dat een actievekoolfilter en een omgekeerde-osmosemembraan niet volgens hetzelfde principe werken.
Actieve kool werkt door adsorptie
Actieve kool is een uiterst poreus materiaal. De behandeling ervan vergroot het inwendige oppervlak aanzienlijk, waardoor het bepaalde moleculen aan zijn oppervlak kan vasthouden.
Dit verschijnsel heet adsorptie.
Wanneer water door actieve kool stroomt, hebben sommige stoffen een voldoende sterke affiniteit met het oppervlak om daar te blijven hangen. Andere stromen gewoon door het filter.
Dit verklaart met name de effectiviteit tegen chloor, bepaalde vluchtige organische stoffen, de moleculen die verantwoordelijk zijn voor bepaalde smaken en geuren, en, afhankelijk van het type kool en de werkomstandigheden, bepaalde PFAS.
Actieve kool is dus zeer nuttig wanneer men bepaalde families van verontreinigende stoffen wil viseren.
Maar het mag niet worden beschouwd als een universeel filter.
Omgekeerde osmose gebruikt een semi-permeabel membraan
Omgekeerde osmose berust op een heel ander mechanisme.
Water wordt onder druk door een uiterst fijn membraan geperst. Een deel van het water passeert dit membraan: dat is het permeaat. Een ander deel, met een hogere concentratie aan tegengehouden stoffen, wordt afgevoerd als concentraat of afvalwater.
Een omgekeerde-osmosemembraan vormt zo een veel algemenere barrière tegen talrijke opgeloste stoffen.
Systemen met omgekeerde osmose kunnen onder meer opgeloste zouten, natrium, nitraten, bepaalde metalen, fluoride, sulfaat, calcium, magnesium en verschillende organische verontreinigende stoffen verminderen. Ze kunnen ook een barrière vormen tegen veel micro-organismen.
Maar ook hier moet een te eenvoudige formulering worden vermeden: omgekeerde osmose verwijdert niet absoluut alles, voor 100%, onder alle omstandigheden. De prestaties hangen af van het membraan, de druk, de kwaliteit van het inkomende water, het debiet en het algemene ontwerp van het systeem.
Daarom geven serieuze fabrikanten prestatiecijfers per verontreinigende stof in plaats van een vage belofte van totale zuivering.
Wat verwijdert een actievekoolfilter werkelijk?
Actieve kool is een van de oudste en meest gebruikte technologieën voor waterbehandeling.
Het wordt gebruikt in filterkannen, onderkastfilters, bepaalde huishoudelijke filtratiesystemen en talrijke waterbehandelingsprocessen.
Het belangrijkste voordeel is het vermogen om bepaalde moleculen te adsorberen.
Actieve kool is met name interessant voor:
• chloor;
• bepaalde vluchtige organische stoffen;
• bepaalde moleculen die verantwoordelijk zijn voor smaak en geur;
• bepaalde pesticiden en organische verbindingen, afhankelijk van hun structuur;
• bepaalde PFAS, met een effectiviteit die met name afhangt van hun structuur, het type kool en de contacttijd.
Dit verklaart onder meer waarom actievekoolfilters de smaak van kraanwater aanzienlijk kunnen verbeteren.
Het CDC geeft overigens aan dat actievekoolfilters vooral worden gebruikt om de smaak en geur van water te verbeteren, terwijl hun prestaties tegen verontreinigende stoffen afhangen van het filter en de beoogde stof.
Maar wat laat het passeren?
Hier wordt het verschil met omgekeerde osmose bijzonder interessant.
Actieve kool is niet ontworpen om het volledige scala aan in water opgeloste stoffen effectief te verwijderen.
Nitraten bijvoorbeeld zijn zeer goed oplosbaar en worden niet effectief tegengehouden door een klassiek actievekoolfilter.
Hetzelfde geldt voor veel opgeloste zouten en voor mineralen zoals calcium en magnesium.
Een actievekoolfilter kan dus bepaalde eigenschappen van water aanzienlijk verbeteren zonder de mineralisatie ervan sterk te veranderen.
Actieve kool zuivert water dus niet in de absolute zin van het woord. Het richt zich op specifieke families van stoffen.
En dat kan precies zijn wat nodig is.
Verwijdert actieve kool PFAS?
Het antwoord is: sommige, onder bepaalde omstandigheden, ja.
Het zou onjuist zijn te zeggen dat actieve kool simpelweg niet werkt op PFAS.
Gegevens van de EPA tonen aan dat korrelvormige actieve kool bepaalde PFAS kan verminderen, met name langketen-PFAS, en een van de erkende technologieën is voor de behandeling ervan.
Maar de effectiviteit hangt af van talrijke parameters: het type PFAS, de concentratie, het type kool, de contacttijd, de aanwezigheid van ander organisch materiaal en de geleidelijke verzadiging van het filtermedium.
Dit is een essentieel punt: een actievekoolfilter heeft geen oneindige capaciteit.
Zodra de adsorptiecapaciteit afneemt, kunnen de prestaties dalen. Het vervangen van het filter volgens de aanbevelingen van de fabrikant is dan ook onmisbaar.
Omgekeerde osmose biedt een andere aanpak. Hogedrukmembranen staan ook bekend om hun effectiviteit tegen veel PFAS.
Met andere woorden, PFAS betekent niet automatisch omgekeerde osmose, maar wanneer men op zoek is naar een bredere vermindering van een geheel aan opgeloste verontreinigende stoffen, biedt omgekeerde osmose een andere, aanvullende barrière.
Wat verwijdert omgekeerde osmose?
Hier wordt het verschil tussen beide technologieën veel groter.
Omgekeerde osmose is een scheidingstechnologie. Ze hangt niet uitsluitend af van de chemische affiniteit van een molecule met een adsorberend materiaal: ze gebruikt een zeer dicht membraan en druk om water te scheiden van een groot deel van de opgeloste stoffen.
Afhankelijk van het systeem kan omgekeerde osmose het volgende verminderen: natrium, nitraten, sulfaten, bepaalde metalen zoals lood, koper of chroom, arseen, fluoride, calcium en magnesium, een groot deel van de opgeloste zouten, bepaalde organische verbindingen, talrijke PFAS, bacteriën, virussen en bepaalde parasieten.
Het CDC omschrijft omgekeerde-osmosesystemen als in staat om verschillende chemische verontreinigende stoffen en micro-organismen te verminderen, met de kanttekening dat de prestaties voor elke stof en elk systeem moeten worden geverifieerd.
Dit is een belangrijk onderscheid: een technologie kan een zeer goede algemene capaciteit hebben en toch verschillende prestaties leveren per verontreinigende stof.
Waarom vermindert omgekeerde osmose ook mineralen?
Dit is waarschijnlijk de belangrijkste vraag bij het vergelijken van omgekeerde osmose en actieve kool.
En het antwoord is heel eenvoudig: het membraan weet niet of een ion goed of slecht is.
Calcium komt niet aan met een etiket waarop staat dat het een nuttig mineraal is.
Magnesium ook niet.
Vanuit het perspectief van het membraan zijn dit gewoon in water opgeloste stoffen.
Omdat omgekeerde osmose specifiek is ontworpen om de concentratie van talrijke opgeloste stoffen sterk te verminderen, vermindert ze ook een groot deel van de mineralen.
De Wereldgezondheidsorganisatie geeft met name aan dat omgekeerde-osmosesystemen aan het verbruikspunt bijna al het calcium en magnesium uit het bronwater kunnen verwijderen.
Dit is dus een normaal gevolg van het proces.
Omgekeerde osmose = minder gemineraliseerd water
Na omgekeerde osmose bevat water veel minder opgeloste vaste stoffen.
Dit is met name wat de TDS meet, oftewel Total Dissolved Solids (totaal opgeloste vaste stoffen).
De TDS geeft niet precies aan welke stoffen in het water aanwezig zijn. Het geeft eenvoudigweg een indicatie van de totale hoeveelheid opgeloste materie.
Water met een hoge TDS is dus niet noodzakelijk slecht, net zoals water met een lage TDS niet automatisch beter is.
De TDS zegt ook niet of de opgeloste stoffen calcium, natrium, nitraten of iets anders zijn.
Daarom moet de TDS worden geïnterpreteerd samen met de werkelijke samenstelling van het water.
Verwijdert omgekeerde osmose de goede mineralen?
Ja, ze kan er een groot deel van verwijderen.
Maar er moet onmiddellijk een tweede punt worden toegevoegd: dit betekent niet dat kraanwater voor iedereen een belangrijke voedingsbron van mineralen vormt.
Calcium, magnesium, kalium en andere mineralen worden voornamelijk via de voeding aangevoerd.
Water kan niettemin bijdragen aan bepaalde innames, en de samenstelling ervan varieert enorm naargelang de bron.
De WHO heeft specifiek de kwestie van gedemineraliseerd water en de bijdrage van drinkwater aan de calcium- en magnesiuminname onderzocht.
Uit dit werk blijkt dat water een aanvullende bron van bepaalde mineralen kan vormen, en dat zeer weinig gemineraliseerde wateren deze bijdrage kunnen veranderen.
De WHO concludeert echter niet dat iedereen die niet-geremineraliseerd omgekeerde-osmosewater drinkt automatisch gevaar loopt.
De redelijke conclusie is veel eenvoudiger:
als omgekeerde osmose wordt gebruikt om opgeloste stoffen sterk te verminderen, is het zinvol om na te denken over wat men na deze zuivering in het water wil terugvinden.
Precies hier komt remineralisatie om de hoek kijken.
Waarom water remineraliseren na omgekeerde osmose?
Remineralisatie houdt in dat bepaalde mineralen na de zuiveringsstap opnieuw worden toegevoegd.
Dit kan op verschillende manieren gebeuren, afhankelijk van het systeem: doorstroming over een mineraalmedium, gecontroleerde toevoeging van mineralen, of een combinatie van meerdere technologieën.
Het doel is niet om gevaarlijk water te herstellen.
Het doel is om een gewenste minerale samenstelling op te bouwen na een zuiveringsstap die de opgeloste vaste stoffen sterk heeft verminderd.
Dit is een belangrijk onderscheid.
Eerst zuiveren, dan remineraliseren: twee complementaire stappen
Het proces kan dus worden gezien als twee afzonderlijke stappen:
1. Zuivering
Hierbij wordt geprobeerd de verontreinigende stoffen en opgeloste stoffen te verminderen die men niet wil behouden.
2. Remineralisatie
Vervolgens wordt geprobeerd het water opnieuw een vastgestelde minerale samenstelling te geven.
Deze logica is bijzonder interessant wanneer men de uiteindelijke samenstelling van zijn water preciezer wil beheersen.
Bij Sküma Water is dit precies het principe van het MY™ Station: een eerste filtratiestap die sediment, actieve kool en omgekeerde osmose combineert, gevolgd door remineralisatie volgens verschillende profielen.
Actieve kool speelt met name een rol bij voorfiltratie en adsorptie, terwijl omgekeerde osmose de belangrijkste barrière vormt tegen een breed scala aan opgeloste stoffen.
Omgekeerde osmose vs actieve kool: de volledige tabel
Belangrijk: deze tabel beschrijft de algemene capaciteiten van de technologieën. De werkelijke prestaties moeten altijd worden geverifieerd voor het precieze model en de configuratie van het systeem.
|
Criterium |
Actieve kool |
Omgekeerde osmose |
|
Principe |
Adsorptie |
Membraanscheiding onder druk |
|
Chloor |
Zeer effectief |
Kan worden verminderd, maar kool wordt meestal stroomopwaarts gebruikt om het membraan te beschermen |
|
Smaak en geur |
Zeer effectief op veel moleculen |
Kan worden verbeterd, maar hangt af van de samenstelling van het systeem |
|
Organische verbindingen |
Wisselende effectiviteit, vaak goed |
Wisselende vermindering afhankelijk van de stof |
|
PFAS |
Bepaalde PFAS, wisselende effectiviteit |
Aanzienlijke vermindering van veel PFAS |
|
Nitraten |
Weinig of niet effectief |
Aanzienlijke vermindering |
|
Natrium |
Weinig of geen effect |
Aanzienlijke vermindering |
|
Opgeloste zouten |
Weinig of geen effect |
Sterke vermindering |
|
Calcium |
Blijft behouden |
Sterk verminderd |
|
Magnesium |
Blijft behouden |
Sterk verminderd |
|
Opgeloste metalen |
Wisselende effectiviteit |
Aanzienlijke vermindering voor veel metalen |
|
Bacteriën |
Op zichzelf geen betrouwbare microbiologische barrière |
Belangrijke fysieke barrière |
|
Virussen |
Geen betrouwbare barrière |
Belangrijke barrière |
|
TDS |
Weinig veranderd |
Sterke vermindering |
|
Energie |
Laag energieverbruik |
Vereist druk |
|
Afvalwater |
Geen intrinsiek afvalwater gekoppeld aan adsorptie |
Produceert een concentraat-/afvalstroom |
|
Onderhoud |
Regelmatige vervanging van het medium |
Vervanging van filters en membraan |
|
Uiteindelijke mineralisatie |
Grotendeels behouden |
Sterk verlaagd, vandaar het mogelijke nut van remineralisatie |
Waarom de beste systemen actieve kool en omgekeerde osmose combineren
Actieve kool tegenover omgekeerde osmose plaatsen is dus niet altijd relevant.
In een goed ontworpen systeem kunnen beide technologieën verschillende rollen vervullen.
Actieve kool kan met name stroomopwaarts van het omgekeerde-osmosemembraan worden geplaatst.
Waarom?
Omdat bepaalde elementen in water, met name het chloor dat wordt gebruikt om drinkwater te desinfecteren, bepaalde omgekeerde-osmosemembranen kunnen aantasten.
Het koolvoorfilter kan dus bepaalde stoffen behandelen voordat het water het membraan bereikt.
Zo ontstaat een behandelingsketen waarin elke technologie doet waar ze goed in is.
Sediment → actieve kool → omgekeerde osmose → remineralisatie
Dit is een veel interessantere behandelingslogica dan een simplistische tegenstelling tussen twee technologieën.
Omgekeerde osmose: wat zijn de nadelen?
Omgekeerde osmose voorstellen als een technologie die op alle punten superieur is, zou even misleidend zijn als actieve kool voorstellen als een universele oplossing.
Omgekeerde osmose heeft echte beperkingen.
1. Ze verwijdert ook mineralen
Dit is het belangrijkste punt om rekening mee te houden.
Een zeer presterende omgekeerde osmose produceert sterk gedemineraliseerd water. Als het doel is water te verkrijgen dat een bepaalde hoeveelheid calcium, magnesium of andere mineralen bevat, kan een remineralisatiestap dus noodzakelijk zijn.
2. Ze vereist druk
Water moet door het membraan worden geperst.
Dit vereist doorgaans een pomp of voldoende netdruk, afhankelijk van de configuratie van het systeem.
3. Ze produceert een concentraat
Niet alle door het membraan tegengehouden stoffen verdwijnen zomaar.
Ze worden geconcentreerd in de afvalstroom.
Dit is een fundamenteel verschil met actieve kool: bij een membraan wordt een deel van het water gescheiden van de behandelde stroom en afgevoerd met een hogere concentratie aan tegengehouden stoffen.
De hoeveelheid afgevoerd water varieert sterk per systeem.
Het is dus zinvol om te kijken naar de werkelijke verhouding tussen geproduceerd en afgevoerd water, in plaats van te generaliseren.
4. Het membraan en de filters moeten worden onderhouden
Een membraan gaat niet eeuwig mee.
Zoals elk filtratiesysteem moet omgekeerde osmose worden onderhouden en moeten de verbruiksartikelen worden vervangen volgens de aanbevelingen van de fabrikant.
De EPA benadrukt overigens dat de prestaties van een huishoudelijk systeem sterk afhangen van het naleven van de vervangings- en onderhoudsintervallen.
En actieve kool: wat zijn de beperkingen?
Ook actieve kool heeft zijn beperkingen.
De belangrijkste is de selectiviteit ervan.
Ze kan uiterst effectief zijn tegen bepaalde stoffen en veel minder tegen andere.
Een filter mag dus nooit uitsluitend worden gekozen omdat het actieve kool bevat.
Het is belangrijk te kijken naar:
• welk type kool wordt gebruikt;
• hoeveel medium aanwezig is;
• wat de contacttijd met het water is;
• welke verontreinigende stoffen zijn getest;
• welke verminderingen zijn gemeten;
• gedurende hoeveel liter;
• en welke certificering of onafhankelijke documentatie deze prestaties onderbouwt.
Een ander essentieel punt is verzadiging.
Een actievekoolfilter hoopt de stoffen op die het adsorbeert. De capaciteit ervan is dus niet oneindig.
Een slecht onderhouden filter is niet gelijkwaardig aan een nieuw filter.
Dat geldt evenzeer voor actieve kool als voor omgekeerde osmose.
Welke technologie kiest u dan?
Het antwoord hangt af van uw doel.
Als uw belangrijkste zorg chloor, smaak of bepaalde organische moleculen is, kan een goed actievekoolfilter perfect geschikt zijn.
Als u op zoek bent naar een bredere vermindering van opgeloste stoffen, met name nitraten, zouten, bepaalde metalen, bepaalde PFAS en een aanzienlijk deel van de opgeloste vaste stoffen, biedt omgekeerde osmose een veel bredere barrière.
Maar deze prestatie gaat gepaard met een gevolg: ze vermindert ook sterk de mineralen die van nature in het water aanwezig zijn.
Daarom is de interessantste vraag uiteindelijk niet:
Actieve kool of omgekeerde osmose?
Maar eerder:
Wat willen we uit ons water verwijderen, en welke samenstelling willen we uiteindelijk verkrijgen?
Het is deze tweede vraag die helpt verklaren waarom een behandelingsketen die meerdere technologieën combineert relevanter kan zijn dan één enkel filter.
Waarom Sküma omgekeerde osmose gebruikt
Bij Sküma Water vertrekt onze aanpak vanuit een eenvoudig idee: zuivering en de uiteindelijke samenstelling van water zijn twee verschillende zaken.
Het MY™ Station gebruikt een Super-Filter dat meerdere stappen combineert: sedimentfiltratie, actieve kool op basis van kokosnoot en omgekeerde osmose.
Actieve kool komt met name stroomopwaarts van het membraan tussen, terwijl omgekeerde osmose een veel bredere vermindering van opgeloste stoffen mogelijk maakt.
Maar wij beschouwen zuivering niet als de laatste stap.
Zodra het water grondig is gezuiverd, kan het worden geremineraliseerd volgens het gekozen profiel.
Met de verschillende mineraalprofielen van het MY™ Station is het doel dus niet simpelweg water te produceren waaruit een maximum aan stoffen is verwijderd.
Het gaat erom meer controle te geven over wat er werkelijk in het water zit dat u drinkt.
Dit is een belangrijk verschil tussen een aanpak die uitsluitend op filtratie is gebaseerd en een aanpak die is gebaseerd op de personalisatie van water na zuivering.
Omgekeerde osmose vs actieve kool: wat u moet onthouden
Actieve kool en omgekeerde osmose zijn geen twee versies van dezelfde technologie.
Actieve kool werkt voornamelijk door adsorptie. Het is bijzonder interessant voor chloor, smaak, geur en talrijke organische verbindingen. Het kan ook bepaalde PFAS verminderen, maar de prestaties hangen sterk af van de verontreinigende stof en de filtratieomstandigheden.
Omgekeerde osmose berust op een semi-permeabel membraan onder druk. Ze maakt het mogelijk een veel breder scala aan opgeloste stoffen te verminderen, met name zouten, nitraten, bepaalde metalen en talrijke PFAS.
Maar dit vermogen heeft een onvermijdelijk gevolg: het vermindert ook sterk de mineralen in het water.
Dit betekent niet dat omgekeerde osmose een slechte technologie is.
Het betekent dat het proces in zijn geheel moet worden begrepen.
Eerst zuiveren en dan de uiteindelijke samenstelling van het water kiezen, in plaats van simpelweg te proberen een maximum aan stoffen te verwijderen, vormt een completere aanpak.
En precies daar krijgt remineralisatie zijn volle betekenis.
Veelgestelde vragen: omgekeerde osmose en actieve kool
Verwijdert omgekeerde osmose mineralen uit water?
Ja. Omgekeerde osmose vermindert opgeloste vaste stoffen sterk en kan het merendeel van het calcium en magnesium uit het bronwater verwijderen. Dit is een normaal gevolg van de werking van het membraan.
Verwijdert actieve kool mineralen?
Over het algemeen niet. Actieve kool is niet ontworpen om opgeloste minerale zouten zoals calcium of magnesium te verwijderen.
Verwijdert actieve kool nitraten?
Klassieke actieve kool is geen effectieve technologie om nitraten te verminderen. Andere technologieën, met name omgekeerde osmose of bepaalde ionenwisselingsprocessen, zijn veel beter geschikt.
Verwijdert omgekeerde osmose nitraten?
Ja, omgekeerde osmose kan nitraten aanzienlijk verminderen. De exacte prestaties hangen echter af van het systeem en de werkomstandigheden.
Verwijdert omgekeerde osmose PFAS?
Omgekeerde osmose is een effectieve technologie om veel PFAS te verminderen. Actieve kool kan ook effectief zijn tegen bepaalde PFAS, met name sommige langketen-PFAS. De prestaties moeten worden geverifieerd voor de betreffende stof en het betreffende systeem.
Kan men water drinken dat door omgekeerde osmose is gegaan?
Ja. Water uit een huishoudelijk omgekeerde-osmosesysteem kan bestemd zijn voor consumptie. Belangrijk is de uiteindelijke samenstelling te kennen en, wanneer het sterk gedemineraliseerd is, te bepalen of remineralisatie gewenst is.
Waarom water remineraliseren na omgekeerde osmose?
Omdat omgekeerde osmose een groot deel van de mineralen samen met de andere opgeloste stoffen verwijdert. Remineralisatie maakt het mogelijk bepaalde mineralen opnieuw toe te voegen en meer controle te krijgen over de uiteindelijke samenstelling van het water.
Is water uit omgekeerde osmose gevaarlijk?
Er is geen conclusie die stelt dat alle gedemineraliseerd water automatisch gevaarlijk is. De WHO benadrukt echter dat water kan bijdragen aan de calcium- en magnesiuminname, en heeft de mogelijke gevolgen van langdurige consumptie van zeer mineraalarm water onderzocht. De vraag moet dus worden bekeken binnen de bredere context van voeding en de samenstelling van het water.
Is actieve kool voldoende om kraanwater te filteren?
Dat hangt af van wat u wilt verwijderen. Voor chloor, smaak en bepaalde organische moleculen kan het zeer effectief zijn. Op zichzelf is het echter niet geschikt voor veel opgeloste zouten, nitraten en bepaalde andere stoffen.
Is omgekeerde osmose beter dan actieve kool?
Er bestaat geen universeel antwoord. Beide technologieën streven niet precies hetzelfde doel na. Voor een brede vermindering van opgeloste stoffen biedt omgekeerde osmose een veel bredere barrière. Voor chloor, smaak en bepaalde organische moleculen kan actieve kool bijzonder relevant zijn.
Waarom actieve kool gebruiken vóór omgekeerde osmose?
Actieve kool kan bepaalde stoffen in het water verminderen voordat het het membraan bereikt, met name chloor, en zo bijdragen aan de bescherming van het membraan, afhankelijk van het ontwerp ervan.
Is water met een hoge TDS slecht?
Niet noodzakelijk. De TDS meet de totale hoeveelheid opgeloste vaste stoffen, maar geeft niet direct informatie over de aard ervan. Men moet de samenstelling van het water kennen om deze waarde correct te interpreteren.
